دانشگاه تربیت مدرس مطالعات تطبیقی فارسی و عربی 0000-0000 3 5 2018 07 23 Sufism nostalgy in the poetry of Hafez and Ibn Farez غربت عارفانه در شعر حافظ و ابن فارض 55 75 20874 FA محمود حیدری داوود رمضانی پارسا Journal Article 1970 01 01 This analytical-descriptive study aimed to investigate the essence of "grief of nostalgy " as one of the most important mystical sources in the poems of Ibn Farez and Hafez; two great representatives of the mystical poetry of Persian and Arabic literature. More specifically, attempts were made to see how this grief entered their works and how they reacted to it. The findings suggest that in their mystical thoughts, the separation of the soul from the body and the fall of man from paradise into this world are manifestation of his grief. In turn, the mystic reaction of the poet to escape from soul nostalgy in the body is the thought of death and fatalism and to turn to earthly love, as commonly thought of, as representation of love of true beloved. The earthly love in the poetry of the two poets is a translation of divine love and a reflection of the first day vow, to which the mystics resorted to fantasize the divine love and to diminish the pain of longings for the true beloved. Sleeping, dreaming, and seclusion are other structures to this nostalgy این پژوهش با استفاده از روش تحلیلی- توصیفی به واکاوی بنمایه «غم غربت» به‌عنوان یکی از مهمترین بنمایه‌های عرفانی در شعر ابن فارض و حافظ دو نماینده بزرگ شعر عرفانی ادبیات فارسی و عربی پرداخته و کوشیده است تا پاسخ درخوری به چگونگی حضور این غم و واکنش این دو شاعر به‌ موضوع بیابد. یافته‌های پژوهش حاکی است که در اندیشه عارفانه دو شاعر، جدایی روح از مصدر و قرار گرفتن در کالبد خاکی جسم و هبوط انسان از بهشت به این جهان، نمودهای غریبی او است. در‌‌مقابل واکنش عارف برای فرار از غربت روح در بدن، یاد مرگ و رسیدن به فناست و برای رهایی از غربت در این جهان و دوری از معشوق حقیقی به جلوه‌های آن عشق که در این جهان تجلی یافته است و از آن به عشق‌ زمینی یا مجازی تعبیر می‌شود، روی آورده است. عشق زمینی در شعر دو شاعر ترجمانی از عشق ‌الهی و انعکاسی از آن عهد روز نخست است که عارفان برای مجسم کردن آن عشق ‌الهی و کاستن آلام حسرت دوری معشوق حقیقی به آن توسل جُستهاند. خواب و رؤیا و خلوت‌گزینی نیز دیگر ساختار‌های دو شاعر به این غربت است.

https://jcsfa.modares.ac.ir/article_20874_574656b5b645c38245ad6f1a1d1f4c7a.pdf